sonbaharda alın terini yoğuran,

kış hazırlığına giden bir kadındı annem,

kâbusları yokluğa doğru uçurum.

kuzinenin başına dizili,

birer masal gölgesiydik biz de,

gizemli cümlelerde seken.

annem sözün en kısasıydı,

bakışarak duyardık ne demek istedi,

neden hep sustu sonra, hiç bilmedik.

saçları kalmış aklımda beyazlar indiğinde,

kasım göğünde kuşların göçü vardı,

o gidince büyüdüm ben de.

köklüce’den söz açılınca hemen,

çocuk sevinciyle gülümserdi,

gamzesinde özleme belirtisi.

annem deyince ağzımda büyüyen,

bir boğuntu, uzak ve yalnız,

bir çığlık yersiz yurtsuz.

annem ayşe’den olma talip kızı fatma,

çocuklarından yapılmış bir kadındı sanki,

ah bir sarılması vardı şefkatini giyinip.