Buram buram yalnızlık içine gömülmüşüm;

Yalnızlık ekmeğimden kopardığım

yudumda.

Kim bilir kaç kereler yalnızlıktan ölmüşüm.

Yalnızlık her sözümde, her attığım adımda.

Bütün yalnızlıklara açık pencerelerim.

Akşam üstü ruhumu ürperten nefes gibi;

Yalnızlıklara tutsak kâbuslu gecelerim.

Yaya kaldırımlarında yankılanan ses gibi.

Yalnızlıktan kavrula kavrula kül olmuşum,

Karanlık dehlizlere savrulan külüm yalnız.

Yalnızlığımın kızgın külünde boğulmuşum.

Yıllar var ki yaşayan ölüyüm, ölüm yalnız.

Damarımda dolaşır şıpır şıpır yalnızlık,

Yalnızlık dudağımda çatlak, dilimde âhım.

İncelen duygularm kıpır yalnızlık,

Tükenmeyen sabırlar ver, Allah’ım!

Gerçeklerim yalnızlık, yalnızlık rüyalarım.

Yüreğim yalnızlıktan nokta nokta kabarcık

Yıkılmadım büsbütün, büsbütün dünyalarım

N’olur, yalnızlığımdan siz de tadın azarcık.

MEZARLIK

Bakarsın ufuklar yaman mı yaman,

Her yanı yumuşak el yumuş gibi.

Bir yuva kuruyor kalbimde emel

Yavru büyütecek ana kuş gibi.

Ve kavrıyor mu seni bir özenişin yeli,

Yürü de yürü gayrı yürü de yürü...

Bakarsın ufuklar bir koyu duman,

Bulutlardan yağmur dökülür gibi.

Duy nice çatırdar kalpteki emel,

Viran olmuş bir ev çatırdar gibi.

Ve kavrıyor mu seni bir ezilişin seli,

Çürü de çürü gayrı çürü de çürü...

İşte böyle yavaş yavaş, azar azar

Kalbimde br mezar, beş mezar...

ÖMER OSMAN ERENDORUK

(1934 - 2006)