insanın ruhu bulutlara yakınsa hele…

“kapanmış, yani üstü örtülmüş cevher

maden ocağı hüznü nedir bilirim” dedi

“çocukluğumun Madan’ında gördüm

yaşlılığımda ziyaret edince kasabayı

sıcağı sıcağına söyleyeyim unutmadan

hüzün eksilmezmiş yaralar eskiyince

yıllar erirmiş kabuğundan düşünce” dedi

Madan oradaydı, ama çocukluğu gitmiş

kaldırımlarında potin sesleri noksan

“derdiyle geçermiş herkes ömür yolunu

diye ekledi “yarasıyla barışık yaşamalı

kalanı, geriye gelmez diye yazmalı insan

anılanı…”

yarısı unutulmuş ne var, gizlemiş ismini.