Naci Ferhad sağ idi, Fehim Hüseyin sağ idi

‘şimdi’ sonsuzluk molası okşuyor yankılarını.

Anılarına saygıyla…

Bizleri şaşkınlıkla düşündüren, akkavak yapraklarıydı… usul

hışırtı sadece; bir kağıt parçası olup gelen ınak, deli korku

siperdeki kümbeti oyan arsız kuşku; bedeni ve aklı da oyan dil

dediydik “şerefe” ‘s/es’i nöbet; gidiciyiz, sıra kimde arkadaşlar

“İkinci Uluslararası Edebiyat Kardeşliği” Mayıs 2009 beyanı:

kararmayalım, son ada herkese yakın…

yazgı mı çıban-içi, felaket haberi; okumalı serde yas(ak) günü

evet, okuyunca insan, cerahati de öğrenirmiş, bir çift heceden

kâğıdın emdiği Latince yengeç/ akrep, öyle çiziliymiş meğer

cehalet, akkavak dallarında sakıza akmış gece gibi yakan sızı

herkese lehim ‘an’, hangi dilde söylense aynı kara ‘ok’, ölüm

kimde saplı, dediydi kaygılı dostlar; itina kimde, bilen şiir hani:

kasılmayalım, son eda herkese yakın…

iyilik-kardeşlik, dirlik-esenlik, kıvam-düzen öğütür kuşkuyu

özlediğimiz mahal; aynı tanrıdır, ulu yalnızlık, teselli gergefi

hayat asla kopmaz, insan öğrenendir, hücrelerde kancalı çarkı

30 Eylül 2015 Çarşamba günü sormuşum; yok, göğün yanıtı

“Ardino Uluslararası Edebiyat Forumu: Kardeşlik” buluşması

4. Uluslararası kavuşmada; kâğıt parçası nasıl soğurur düş/ağı

insanı insana taşır, insandan insana güç, ağaçlarla sevgi ilmeği

örüldükçe filiz-lif temasında uyarıcı hışırtı, akıllı ‘huş’ dalları:

körelmeyelim, son feda herkese yıkım…

kaçınılmaz gerçek; ormanını bulur her ağaç, gövdesi gazelini

insanını bulur her insan, kavuşur yalnızlığının ikizine, er-geç

deltasına varır her yaprak, şiirine bulanır basılı son kağıt yüzü

yansıma diye bakılmaz her gölgeye; geleceğin atlası toprak ise

barış tohumuna tarladır Ardino, Eğridere’si okşar bağı, çayırı:

kavrulmayalım son seda herkese ferman

kardeştir bütün kağıt parçaları: A7-A5-A3-A2-A1-A0 ülküce dizi

şiir içre, renklerin-seslerin-sözlerin farzı; özendikçe güzel yazılan

hayat fani nasılsa… “Bulgaristan Türklerinin şiiri benimle bitecek!”

dediydi altı yıl önce Naci Ferhad ama Fehim Hüseyin yükselttiydi

itiraz perdesini umutla; “şiir bir kişilik değil ki bitsin, halk biter mi?”

kardeştir bütün dil yankıları, birbirine bağlanır aşk ile düş saçakları

kırılmayalım, el/veda herkese yakın…

uyarısını açamayan bendeniz, konuk, ‘pioner’ kaldımdı aralarında!

şairi kandıran ölümsüzlük talebi değil, sahte sonsuzluk aynası…

diyemediydim!

FOTOĞRAF: Arslan Ahmedov/ Арслан Ахмедов