hüzünle sargılı haziran çocuklarıyız

yüzüme sararmış menekşeler sar

bahar yangınından arta kalan ak çiçekler koy

ya da kendin gel yanıma yürüyüşe hazırlandığım

bir koşuyu sürdürmenin savaşıdır kanlanan

sıcak vakitlerin korosunda durulur tevbe ederiz

kuşların yükselttiği yuvaya gizlenir çocukluğumu anımsarım

çocuklar

küsenmiş

bahçede

yeşeren

babasız

çocuklar

bizim

çocuklarımız

alnının oluklarına düşen

pişmanlıklarından mı hareketlisin

gözlerimde biriken anılarıma koşarsın

hangi doruğunda yalnızlığın

yığıldın kaldın

ısınmaktan öte yakınlığımız seninle

toprağın susuzluğunda kokusuz bir çiçek büyür

sensiz yaşanır mı bilmem bu bahçede

ben babasız küsenmiş bir çocuğum

öpüşmeler korosunda durulur tevbe ederiz

yenilenmek der adına tekrarlar dururuz

giysilerinden soyunmuş bir yalnızlığın

pusulmuş sokaklarındayım

düşüncesiz kaldırımların ezgin çocuğuyum

şehzadebaşının tozlu duvarları arasından

sıyrılıp üsküdara taşan bir maviliktir

içimdeki deniz