Ümit ile nevmit arasında

Sınar hayat insanı

Koşmak istersin-

Sonra pes edersin

İkisinin ortasında yaşar insan-

Bu yüzden beden umudunu kaybeder, çürür

Ruh umuda sarılır-

Sonsuz olur

Düş ile kabuslar süsler hayatı-

Hayaller kurar, tutunursun

Kabuslara uyanır koparsın-

Yaşadığın şehir kadarsındır

Onun kadar kirli, onun gibi eski-

Seversin

Sevgin kadar büyür-

Eskitirsin onu da, anılar gibi

Gömülür geçmişine-

Yaşatmaya çalışırsın

Çalınır elinden-

Gizlinde bir sevda beslersin, aşikar olur

Sen olmasan da bir gün-

Bilirsin, senden bir iz kalır

Rahlelere kazınan kalplerin içindeki harflerdik biz-

Banklara düşen hazan yaprakları bazen

Ya toprağa düşer, yitersin-

Ya da yeniden filizlenir can bulursun

Bu şehirde ümit ile nevmittik biz-

İkisi arasında sınadı hayat bizi